Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Θέσεις για τη μετανάστευση πληθυσμών

-ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ

-ΣΤΟΧΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ


-ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, ΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ



ΙΣΤΟΡΙΚΑ


Η μετανάστευση είναι ένα διαχρονικό και οικουμενικό κοινωνικό φαινόμενο που οι αρχικές αιτίες του ταυτίζονται με τη σπανιότητα των πόρων και αγαθών για την επιβίωση των πληθυσμών που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν.Φαινόμενοαρνητικό απ’ τη στιγμή που οι αιτίες του ανευρίσκονται στην εξουσιαστική κοινωνική οργάνωση καιστην άνιση κατανομή των πόρων για την επιβίωση τόσο από άποψη βιολογική όσο και από άποψη πολιτισμική.

Από την πάλαι ποτέ εποχή που τα μεταναστευτικά ρεύματα επέβαλλαν τα ήθη τους στους κατακτημένους λαούς, μέχρι τη σημερινή εποχή που πληθυσμοί διεκδικούν την επιβίωση και την ελευθερία, και μεταναστεύουν εν μέσω πολέμων, απόλυτης φτώχειας, μαζικών επιδημιών, καταπάτησης κοινωνικών δικαιωμάτων, δημογραφικών καταστροφών και γενοκτονιών ύστερα από μια σειρά βίαιων στρατιωτικών αποικιοκρατικών επεμβάσεων από αυτοκρατορίες, αστικές δημοκρατίες και βασιλείες, τα αίτια συνηγορούν τόσο στην ανεπαίσχυντη συνθήκη της πολιτικής ανισότητας όσο και στην κραυγαλέα ανισότητα της κατανομής των πόρων σε οικουμενικό και εθνικό επίπεδο.

Τεράστιοι πληθυσμοί, σήμερα, διεκδικούν με νόμιμο ή παράνομο τρόπο, ένα τμήμα των υλικών και κοινωνικών αγαθών των οποίων στερούνται εξ αιτίας της αποικιοκρατίας των κρατών της Δύσης (που από αυτοκρατορίες και δυναστείες έχουν μεταλλαχθεί σε αστικές δημοκρατίες) τα οποία, είτε με ρόλο πρωταγωνιστή είτε με ρόλο δορυφόρου, απαλλοτρίωσαν βίαια (με στρατιωτικά μέσα) και συνεχίζουν να απαλλοτριώνουν (με οικονομικά-θεσμικά μέσα) το φυσικό και κοινωνικόπλούτο σε συνδυασμό με την επιβολή ολοένα και περισσότερο ανελεύθερων κανονισμών προκειμένου να διαφυλάξουν την κυριαρχία τους.

Η νεοαποικιοκρατία που εύσχημα ονοματίζεται παγκοσμιοποίηση, στις μέρες μας, δια μέσου διεθνών φόρουμ, ενώσεων, συνασπισμών, οργανώσεων των πιο κυρίαρχων κρατών και αφεντικών (G8+1, ΠΟΕ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, NAFTA, κλπ.) διαχειρίζεται ως ένα σημαντικό ζήτημα τη μετανάστευση αυτών των πληθυσμών προκειμένου να μην αποτελέσει κίνδυνος τόσο για τα μελλοντικά της σχέδια όσο και για να μπορέσει να αξιοποιήσει προς όφελός της το φαινόμενο:

α)να εντάσσει διαρκώς πολιτισμικά και οικονομικά στις αξίες της Οικονομίας της Αγοράς τους μετανάστες

β)να μπορεί να επιφέρει στο Σώμα των Καταπιεσμένων Πληθυσμών ολοένα και δυσεπίλυτες και «ανεξήγητες» διαιρέσεις. Ο Αλβανός οικοδόμος, ο Ινδός αγρότης που ψεκάζει στα θερμοκήπια, ο Κινέζος καταστηματάρχης, ο άραβας τρομοκράτης, ο Κορεάτης γυρολόγος, ο Νιγηριανός ή Πακιστανός πωλητής CD, ο Πολωνός ή Ουκρανός τεχνίτης, η Ρωσίδα ή Ουκρανή πόρνη, η Αλβανίδα ή Ρωσίδα, ή Βουλγάρα σύζυγος ή οικιακή βοηθός ή αποκλειστική νοσοκόμα, ο Ρουμάνος διαρρήκτης, ο Ούγγρος αρκοντεονίστας, η Φιλλιπινέζα τροφός, ο λατινοαμερικάνος τραγουδιστής και μουσικός που πουλάει φολκλόρ στο Μοναστηράκι, είναι και δείγματα αυτής της κρατικής δυναμικής να αξιοποιεί στο έπακρο τα προσόντα τους προς όφελος της αγοράς και να τροχοπεδεί την συνένωση των καταπιεσμένων.

Στο φαινόμενο της μετανάστευσης εντάσσεται και το φαινόμενο της «αστυφιλίας» όπως και της «παλιννόστησης», μιας πραγματικής δηλαδή προσφυγιάς και μετανάστευσης κατοίκων της «περιφέρειας» ή της επαρχίας προς το κλεινόν άστυ, ή μιας μετοίκησης ανθρώπων από τις «αλύτρωτες» πατρίδες για λόγους οικονομικούς είτε για λόγους κοινωνικούς. Κοινωνικές και οικονομικές αιτίες, που ξεκλήρισαν τον αγροτικό πληθυσμό, εξαφάνισαν από το χάρτη τον αγροτικό πολιτισμό προς χάρη της ανάπτυξης του άστεως της βιομηχανίας και της καπιταλιστικής ανάπτυξης εν μέσω μιας προδιαγεγραμμένης, από τις κρατικές γραφειοκρατίες, πορεία πληθυσμιακής αναδιάταξης, ήταν αυτές που ξεχώρισαν τη μετανάστευση σε δυο μορφές, σε σχέση με το έθνος: εντός του έθνους και εκτός του έθνους.

Έτσι, είτε πρόκειται για στίφη επαναστατών που έβρισκαν άσυλο στις δημοκρατικές και κοσμοπολίτικες πόλεις του Μεσαίωνα, είτε για μάζες καταναγκαστικά εκτοπισμένων πρώην αγροτών (παράδειγμα της Αγγλίας για αναγκαστικές απαλλοτριώσεις γης) με το νέο ρόλο του βιομηχανικού εργάτη, είτε για την προσφυγιά από τις βίαιες εθνοκαθάρσεις, είτε για την προγραμματισμένη εγκατάλειψη της υπαίθρου για τη στήριξη της βιομηχανίας και την προαγωγή αστικής τάξης από το κράτος, είτε για την εθνική συσπείρωση εθνικών κρατών με τις απανταχού μειονότητές του, έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο μαζικής μετακίνησης πληθυσμών που συνάδει με την προηγούμενη παραδοχή: της εξουσιαστικής οργάνωσης της κοινωνίας και την άνιση κατανομή των φυσικών πόρων.

Έτσι, ο «βλάχος» που «μας παίρνει τις δουλειές και δε μας αφήνει να κοιμηθούμε τα μεσημέρια», ο «παγουράς» - Γιαννιώτης που φτιάχνει το φούρνο της γειτονιάς, ο «μανιάτης» που «αλωνίζει στο λιμάνι του Πειραιά», ο «βρωμονησιώτης» που διεκδικεί ένα τεμάχιο γης στο Πέραμα, ο «πελοποννήσιος» με τον Μπάρμπα στην Κορώνη, ο «βολιώτης με τα τσαρούχια που έγινε άνθρωπος», ο «γύφτος» με το τσαντίρι που έκανε περιουσία με τα «ρούχα», ο «τουρκόσπορος» -μικρασιάτης και η «παστρικιά Σμυρνιά που μας κλέβουν τον τόπο μας», ο «ρωσοπόντιος» κακοποιός, ο «βορειοηπειρώτης»-αλβανός για τις ελληνικές αρχές και «μειονοτικός» για τις αλβανικές είναι τα ρητά δείγματα που εδώ και μερικές δεκαετίες απασχολούν τον ντόπιο πληθυσμό για τους ομοεθνείς του. Μια διαφορά χρόνου που αφορά την ένταξή όλων αυτών στον «εθνικό κορμό» κάνει – τεχνητά - πιο ιδιότυπη και περίπλοκη μια ενιαία κατάσταση. Αν εξετάσει κανείς τη γενεαλογική ταυτότητά του έχοντας την προκατάληψη της διηνεκούς παρουσίας του «έθνους» της «φυλής» του «γένους» στο χώρο και στο χρόνο, θα βρεθεί προ εκπλήξεων: είναι «μπάσταρδος», δηλαδή αποτέλεσμα μιας αιτιολογημένης επιμιξίας φυλών, εθνών και γενών.

Συμπερασματικά, παρόλη την αρνητική της λειτουργία (εφόσον ήταν προϊόν κοινωνικού καταναγκασμού και αποτέλεσμα της ανισότητας και κυριαρχίας) η μετανάστευση είχε -και σαφώς έχει- και τη θετική της πλευρά: Η γνωριμία με τον «άλλο», τον «διαφορετικό» μέσω της αποδαιμονοποίησής του, η δημιουργία του εθίμου της φιλοξενίας και η ιερότητα του ξένου, ο συγκερασμός πολιτισμών, η βιολογική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους καθώς και η αποφυγή εκφυλιστικών φαινομένων. Τέλος, μέσα στις θετικές επιδράσεις, καταγράφεται και η διάδοση φιλοσοφικών και επαναστατικών-ανατρεπτικών ιδεών κυρίως από πολιτικούς πρόσφυγες, διαχρονικά.




Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
Από το 1990 και κατόπιν, οι δραστικές αλλαγές που έλαβαν χώρα μετά τη ραγδαία κατάρρευση, του κρατικού καπιταλισμού,ανέδειξαν όλες τις υπόκωφες και υπόρρητες πραγματικότητες οι οποίες ελλόχευαν. Το κράτος ως τοποτηρητής του σοσιαλισμού της κοινωνικής δικαιοσύνης και της επανάστασης καταπίεσε σε όλα τα επίπεδα τους πληθυσμούς σ’ αυτές τις χώρες.Διέλυσε κάθε έννοια κοινωνικού ιστού τον οποίο είχε υποκαταστήσει με σκληρές αυταρχικές δομές, κάθε έννοια τοπικής οικονομίας αφού το κράτος ήταν ο αποκλειστικός παράγοντας σχεδιασμού καθώς και κάθε έννοια πολιτικού αυτοκαθορισμού.

Επόμενο ήταν με την κατάρρευσή τους, να μην πρωταγωνιστήσουν οι ελάχιστες δυνάμεις εκείνες που θα πρόσφεραν μια εναλλακτική λύση προς αυτό το σύστημα και να χρησιμοποιηθούν οι οικονομικές υποδομές στην υπηρεσία του λαού με διαδικασίες αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης. Η οικονομία της αγοράς και η αστική εκδοχή της δημοκρατίας με τον πιο επαίσχυντο τρόπο το αντικατέστησε ραγδαία, ενώ πόλεμοι ξέσπασαν ως συνέπεια μιας χρόνιας καταπίεσης εθνών που ήταν ενταγμένα στους κρατικούς σχηματισμούς αυτούς. Σ’ αυτό βέβαια συνέβαλαν και τα κυρίαρχα κράτη της Δύσης αφού ήταν η μεγάλη ευκαιρία τόσο να διατρανώσουν την υπεροχή της αγοράς και της αστικοδημοκρατικής βαρβαρότητας αλλά και να μπορέσουν να ελέγξουν οικονομικά και στρατηγικά την οικουμένη.

Έτσι, μάζες ανθρώπων, είτε οικονομικών μεταναστών, είτε προσφύγων από τους πολέμους, συνέρευσαν στις χώρες της δύσης, διεκδικώντας ατομικά ένα κομμάτι ελευθερίας και επιβίωσης.




Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ, Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ
Δυο αντίπαλα ρεύματα διακρίνονται αυτήν την περίοδο τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες στις οποίες ζουν παντοιοτρόπως και εισέρχονται παντοιοτρόπως μετανάστες και πρόσφυγες:

1) Το ένα συσπειρώνεται με στόχο τον κοινωνικό αποκλεισμό αυτών των ανθρώπων, περιλαμβάνοντας μια σειρά από διαφορετικές συντηρητικές έως και οπισθοδρομικές προσεγγίσεις. Βασικά, φασιστικές, ρατσιστικές, εθνικιστικές, φυλετιστικές λίγκες θέτουν ως αιχμή το ζήτημα των μεταναστών χρησιμοποιώντας υπαρκτά προβλήματα του πληθυσμού ο οποίος αδυνατώντας να αποδώσει τις αιτίες της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στο ίδιο το σύστημα, στρέφεται στην καθημερινότητά του εναντίον των μεταναστών. Αποτελεί την πέμπτη φάλαγγα του κράτους το οποίο σε συνδυασμό με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς περιορίζουν τις δυνατότητες των μεταναστών για διεκδίκηση δικαιωμάτων και από την άλλη τους περιορίζουν στο λειτουργικό ρόλο της εφεδρικής στρατιάς εργαζομένων προκειμένου να παραχθεί εθνικό προϊόν με το μικρότερο κόστος.

Αυτό έχει ως βασική συνέπεια την αντιπαλότητα μεταξύ των καταπιεσμένων ντόπιων και μεταναστών με ιδιαίτερες αιχμές στο ζήτημα της εξεύρεσης εργασίας καθώς και σε ζητήματα πολιτισμικής σημασίας. Έτσι αναβιώνουν οι αντιδραστικές αναχρονιστικές θεωρίες που έδωσαν την ευκαιρία στο έθνος - κράτος να πάρει τη σημερινή του μορφή, επηρεάζοντας δραστικά το κοινωνικό σώμα στην κατεύθυνση της συναίνεσης στο σύστημα κυριαρχίας.

Η καταπίεση των εθνικών, γλωσσικών, πολιτισμικών μειονοτήτων, η επιβολή μιας εν δυνάμει ενιαίας γλώσσας εντός των συνόρων καθώς και η εθνική προβολή - στο πλαίσιο μιας εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής - των απανταχού μειονοτήτων και ομογενών ήταν οι βασικές πρακτικές με στόχο τα εθνικά κράτη να επιβάλλουν πλαστούς διαχωρισμούς στον πληθυσμό, την ενιαία εθνική συνείδηση ως πρότυπο αποδοχής και εν τέλει τη μετατροπή των πολιτών σε υπηκόους.

Αυτό πραγματοποιήθηκε και με τη δημιουργία μιας ιστορικής συνείδησης ταυτισμένης με την επίσημη ιστορία η οποία παραφράζει τα γεγονότα έχοντας λευκές σελίδες στις οποίες απαγορεύεται ή εμποδίζεται η πρόσβαση.

2) Το άλλο έχοντας ως προμετωπίδα τον αντιρατσισμό, επιδιώκει κυρίως με συστημικές δραστηριότητες να εντάξει ομαλά τους μετανάστες στην κοινωνική οργάνωση θεωρώντας όλη την κοινωνική αντίδραση εναντίον των μεταναστών ως ρατσιστική. Η «πολυπολιτισμική κοινωνία», η «ανοχή» και η «διαφορετικότητα» αποτελούν τις βασικές αναφορές του και στόχους του. Γραφεία κομμάτων, ΜΚ οργανώσεις, πολιτικές οργανώσεις, δραστηριοποιούνται με αξίες αστικές -ουμανιστικές χωρίς να αντικρούουν τις αιτίες του μεταναστευτικού φαινομένου. Ενταγμένες στη λογική της παγκοσμιοποίησης διεκδικούν μαζί με μεταναστευτικές συλλογικότητες αστικά δικαιώματα και μια εξίσωση απέναντι στον ισχύοντα νόμο.

Στεκόμαστε εχθρικά απέναντι στους πρώτους διαχωρίζοντας τις οργανωμένες ομάδες, κόμματα που εντοπίζουν στους μετανάστες τον κοινωνικό αντίπαλο και τροφοδοτούν παραδόσεις και αναχρονιστικές θεωρήσεις του παρελθόντος, από τον πληθυσμό ο οποίος μπορεί να γίνει εξαιρετικά επιρρεπήςστα συνθήματα μίσους και διαχωρισμού. Αποτελούν ένα σοβαρό κίνδυνο μετακύλησης των αιτιών της πολύπλευρης κρίσης σε ένα πληθυσμό των μεταναστών ο οποίος είναι εξαιρετικά ευάλωτος ως κοινωνικά αποκλεισμένος.

Οι αντεπαναστατικές-αναχρονιστικές θεωρήσεις μπορούν να αποκτήσουν ένα έδαφος που θα μπορούσε να εμποδίσει την ανάπτυξη συνεργασίας του ντόπιου με το μετανάστη και να επιβάλλουν την κρατική μηχανή ως μια δυνατότητα κοινωνικής ισορροπίας και σταθερότητας. Αυτό μπορεί δυναμικά να έχει ως συνέπεια την επιβολή μέτρων εναντίον των μεταναστών που αργότερα θα εφαρμόζονται στους ντόπιους. Τα μέτρα του κράτους και οι πρακτικές αυτών των ομάδων με την ανοχή του ή χωρίς, είναι ο σύγχρονος πυλώνας για την εφαρμογή μέτρων σε ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού και που αφορούν στην κοινωνία της επιτήρησης και ελέγχου, στην επιδείνωση των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών και πολιτικής ομηρίας.

Στεκόμαστε κριτικά απέναντι στο δεύτερο ρεύμα αφού οι έννοιες των δικαιωμάτων σταματούν στις διεθνείς ρήτρες (διακηρύξεις ΟΗΕ κλπ.) οι οποίες δεν θίγουν το μοντέλο της κυριαρχίας και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ως ένα βαθμό αυτό το ρεύμα, δηλαδή, ενώ αποτελεί τον αντίποδα στον κοινωνικό αποκλεισμό και πρωτοβάθμια μπορεί να περιθάλψει στους κόλπους του κάθε πρόσφυγα ή μετανάστη, εν τούτοις τον εντάσσει μέσα στο πλέγμα της κυριαρχίας και της οικονομίας της αγοράς, που είναι άμεσα υπεύθυνες για το φαινόμενο του μαζικού εξανδραποδισμού. Η χρήση του μοντέλου της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας» και του σεβασμού προς τη «διαφορετικότητα» ή της «ανοχής» έναντι του «άλλου», του «ξένου» δεν μπορούν να προωθήσουν τις αξίες της αλληλεγγύης αλλά και της καταπολέμησης των αιτιών της μετανάστευσης που θεμελιώνονται στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανισότητα.

Τα μοντέλα αυτά:

α) δεν προϋποθέτουν την άρση των κάθε είδους προνομίων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών) που υπάρχουν μέσα στις μεταναστευτικές ομάδες

β) αποδέχονται τους διεθνείς όρους με τους οποίους συνθλίβονται πολιτισμοί και προκαλούνται συρράξεις, αλλά και μαζικά ρεύματα προσφυγιάς

γ) έχουν την προοπτική μιας οικουμενικότητας όπως αυτή εκφράζεται από τη σύγχρονη αποικιοκρατία.

Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι κυρίως οι όροι που προσπαθούν να περιγράψουν τις αιτίες του κοινωνικού αποκλεισμού των μεταναστών. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία που προωθούνται συστηματικά από ρατσιστικές, φασιστικές και εθνικιστικές ομάδες δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές αιτίες του κοινωνικού αποκλεισμού.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός ήταν, είναι και θα είναι ο βασικός μοχλός διαχωρισμού του κοινωνικού σώματος και διάσπασης του κοινωνικού συμφέροντος από την πλευρά της κυριαρχίας που χρησιμοποιούσε, χρησιμοποιεί και θα χρησιμοποιεί κοινωνικές ομάδες εναντίον άλλων. Στην πραγματικότητα ένα τμήμα του ημεδαπού πληθυσμού υιοθετεί φοβικές αναφορές τους εξαιτίας του γεγονότος ότι επιδεινώνεται η ζωή του σε περιόδους μετανάστευσης. Αποτελούν την κυρίαρχη εξήγηση και ερμηνεία για ένα γεγονός που οι αιτίες του αφορούν όλους του καταπιεσμένους, αλλοδαπούς και ημεδαπούς.

Έτσι, ο ρατσισμός, ένα κράμα θεωρήσεων, κατασκευασμένων θεωριών και αντιεπιστημονικών αναλύσεων, ο οποίος έχει τις ρίζες του στην απαξίωση φυλών, λαών και εθνών δεν μπορεί να ερμηνεύσει τα φοβικά φαινόμενα, την έλλειψη αποδοχής των μεταναστευτικών ομάδων και εν τέλει τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η δε ξενοφοβία, ως ερμηνεία επίσης δεν μπορεί να εξηγήσει το γεγονός ότι επιλεκτικά ομάδες αλλοδαπών θεωρούνται αποδεκτές ενώ δεν θεωρούνται κάποιες άλλες. (Π.χ.η αντιμετώπιση των δυτικών μετοίκων - οι οποίοι είναι και αυτοί μετανάστες σε σχέση με τους ανατολικούς μετανάστες).

Οι όροι «ξενοφοβία» και «ρατσισμός», συμπερασματικά, δημιουργούν σύγχυση σ’ ότι αφορά την εξήγηση του γεγονότος του κοινωνικού αποκλεισμού και συμβάλλουν στο να δρομολογηθούν λάθος πρακτικές σε σχέση με την αλληλεγγύη και την από κοινού πάλη με τους μετανάστες ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό ενώ το «πολυπολιτισμικό μοντέλο» της κοινωνίας του σεβασμού «της διαφορετικότητας» και της «ανοχής» του «άλλου» μπορεί εν δυνάμει να αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξη ενός οικουμενικού εξισωτικού κινήματος.



ΣΑΝ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ



Αυτό που δεν μπορεί εύκολα να γίνει ορατό, είναι πως από τη μεριά των κρατών, και του συνόλου των καπιταλιστικών συμφερόντων που αυτά εξυπηρετούν, στην Ελλάδα, την Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο, το ζήτημα της μετανάστευσης είναι απλά ένα πιόνι σε ένα συνολικό παιχνίδι οικονομικών πόλων, γεωπολιτικής, εσωτερικής και διεθνούς κυριαρχίας.

Οι κατηγορίες και οι πολιτικές ταξινομήσεις του κάθε πολιτικού χώρου δύσκολα μπορούν να διαχειριστούν τον κυνισμό της αλήθειας πως η εξουσία δεν είναι ούτε ρατσιστική ούτε εξισωτική, ούτε ξενόφοβη, ούτε ξενόφιλη. Κάνει απλά τη δουλειά της, κάνει ότι κάθε φορά νομίζει πως χρειάζεται για να διασφαλιστεί, και να προωθήσει τα σχέδιά της. Η εμμονή σε αυτήν την (για τους αναρχικούς) κοινοτυπία, υφίσταται για τον μόνο λόγο πως κάθε φορά που ξεχνιέται οδηγούμαστε σε λάθη...

Τρεις είναι οι βασικές προσεγγίσεις για τη σχέση της εξουσίας με το ζήτημα της μετανάστευσης. Τρεις λάθος προσεγγίσεις αν αφορούν την πραγματικότητα που υφίσταται, τρεις ουτοπικές προσεγγίσεις αν αφορούν πολιτικές αιτηματολογίες...


α. Η ρατσιστική ξενοφοβική


Ο φασισμός, όποια κι αν είναι η ανάλυση του καθενός για αυτόν, από τη στιγμή που ηττήθηκε στρατιωτικά, απώλεσε το πολιτικό - κινηματικό του στοιχείο. Παρέμεινε σαν μια ιδεολογική εμπροσθοφυλακή των δυτικών καθεστώτων, σαν μια εφεδρεία πολιτικής έκφρασης των πιο αντιδραστικών κοινωνικών υποκειμένων, σαν μια αδύνατη αλλά επικοινωνιακά χρήσιμη δύναμη κοινωνικής κινητοποίησης μερίδας της «άγριας νεολαίας». Ένα συχνά εξωθεσμικό αντίβαρο στον κοινωνικό πόλεμο.

Γύρω από αυτόν, παρέμεινε και αναπτύχθηκε ένα πολιτικό πεδίο, που φτάνει ως τις μέρες μας. Εξαρτώμενο και ετερόφωτο, θρεμμένο στους κρατικούς μηχανισμούς, ακολουθεί από τη δεκαετία του 90 και μετά μια πορεία πολιτικής έκπτωσης και νομιμοποίησης που αντιστοιχεί σε μια "πίσω από τα σύμβολα" στροφή στο συντηρητισμό, σε πλατφόρμες που χαρακτηρίζονται ως απλά δεξιές. Η ανυπαρξία "κομμουνιστικού κινδύνου", η αποδυνάμωση των επαναστατικών κινημάτων, έκανε τον οργανωμένο φασισμό λιγότερο χρήσιμο για τις τωρινές συνθήκες.

Συχνά μάλιστα τόσο ο "αυθορμητισμός"του πεζοδρομίου, ή ο συντονισμός με μιντιακές υστερίες, κάνουν το φασισμό, παρά τις "καλές προθέσεις του", επικίνδυνο. Είδαμε λοιπόν το πως το "έξω οι ξένοι" του Χάιντερ, του Φίνι, του Λεπέν, του Καρατζαφέρη, μεταμορφώθηκε εν μία νυκτί στο "όσοι ξένοι μας χρειάζονται"...

Το ερώτημα που παραμένει είναι αν, πέρα από τον οργανωμένο φασισμό, υφίστανται ρατσιστικές αντιλήψεις ή ξενοφοβικές διαθέσεις, ανοργάνωτα ή και απολίτικα μέσα στην κοινωνία. Για να γίνουμε πιο σαφείς το ερώτημα τίθεται ως εξής "υπάρχει ρατσισμός και ξενοφοβία, ως προς τους μετανάστες, σε τέτοια ποιότητα και ποσότητα που υπερβαίνει τον εγγενή ρατσισμό και ξενοφοβία που ενυπάρχει στη τωρινή εξέλιξη του ίδιου του εξουσιαστικού πολιτισμού;"

Από τους μικρασιάτες ως τους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους, τους επαρχιώτες, τις τοπικιστικές διαφορές, τους μη χριστιανούς... μερίδα της ελληνικής κοινωνίας και το Ελληνικό κράτος γράφουν την ιστορία τους όπως την γράφουν όλα τα εξουσιαστικά μορφώματα του πλανήτη. Η είσοδος των μεταναστών θα ήταν παράλογο να ανατρέψει αυτή τη συνθήκη. Έγινε κατορθωτό, και μέσα τους ίδιους διαδρόμους της κυριαρχίας, ο ρατσισμός να μην εκφραστεί πέρα το ήδη "ωφέλιμο" επίπεδό του.

Έτσι πέρα από λίγα - και το βασικό, ασύνδετα - περιστατικά, ούτε συστηματοποιήθηκε, ούτε ενσωματώθηκε ένας συνολικός ρατσιστικός λόγος, ούτε αντικρίσαμε κάποιες από τις ιδιαίτερα γνωστές στα Βαλκάνια, ρατσιστικές κινητοποιήσεις. Η ξενοφοβική δεξαμενή πάντα γεμάτη, στην πιο συντηρητική (σε σχέση με τη Δύση) Ελλάδα, παραμένει πράγματι ένας ισχυρός παράγοντας.

Συνδεδεμένη όμως από τη μία με την ταξική απειλή αλλά από την άλλη με την ευκαιρία για πτώση του εργατικού κόστους σε κάθε οικονομική δραστηριότητα μπορεί παράλληλα, και χωρίς καμία αντίφαση, να διώχνεί τους "βρομιάρηδες" από το χωριό αλλά και να απαιτεί την επιστροφή των "οικογενειαρχών" πριν τη συγκομιδή...


β. Το πολυπολιτισμικό μοντέλο


Αν η έννοια "πολιτισμός" περιορίζεται στο φολκλόρ, τη γλώσσα, και τα ιδιότροπα έθιμα, αν δηλαδή αφήσουμε στην άκρη την καθημερινή ζωή, την κοινωνική οργάνωση, τις ανθρώπινες σχέσεις, την πολιτική συγκρότηση της κάθε κοινότητας, τότε ναι, η αστική δημοκρατία τα καταφέρνει θαυμάσια στο να ενσωματώνει νέες θεαματικές πινελιές στο πορτραίτο της ακόμα κι αν μερικοί καταλήγουν στον πάτο της θάλασσας. Αλλά δεν είναι έτσι... Ας αφήσουμε στην άκρη και τις σταλινογενείς επιδείξεις "φιλίας των λαών", ας αφήσουμε στην άκρη και τμήματα κοινοτήτων των μεταναστών που αγωνίζονται, έντιμα, να επιβιώσουν συσκευάζοντας από τις κουλτούρες τους ότι μπορούν να φάνε οι ντόπιοι...

Είναι ανόητο να πιστεύει κανείς ότι ένας "πολιτισμός" μπορεί να αποκοπεί από το περιβάλλον του και να μεταναστεύσει. Ειδικά όταν αναφερόμαστε σε εξουσιαστικούς πολιτισμούς που πέραν του ότι, καταπολεμώντας την κοινωνική αυτονομία εξαρτούν την ύπαρξή τους από συγκεκριμένες ιεραρχίες που η μετανάστευση διαλύει, έχουν επίσης και την έξη της αλληλοεξόντωσης.

Είναι σχεδόν αδύνατο να βρει κανείς στην ιστορία της εξουσίας, δύο έστω πολιτισμούς σε συνύπαρξη που να απέφυγαν, σε βάθος χρόνου, το αιματοκύλισμα. Ή που θα κυριαρχήσει ένας ή που θα ακολουθήσει εδαφική διαίρεση. Κι επειδή, εδαφική διαίρεση, ούτε έστω με τη μορφή των γκέτο, στην Ελλάδα δεν έχουμε, είναι φανερό, πως το μόνο που πετυχαίνουν οι "άλλοι" πολιτισμοί είναι να κερδίσουν τη δημιουργία μιας ethnic αγοράς. Κι αν κάποιοι από αυτούς, αναδείξουν μια επικίνδυνη επιβιωτικότητα (π.χ. σαρία), τότε, το κράτος απλά θα εφαρμόσει το νόμο (που δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει καθόλου "πολυπολιτισμικός").

Σαν αναρχικοί επίσης, ούτε ξεχνάμε το ακριβές νόημα του "πολιτισμικού αυτοκαθορισμού" ως σύνθημα της εξουσίας, ούτε πρόκειται να αθωώσουμε τα εγκλήματα κανενός εξουσιαστικού πολιτισμού απλά και μόνο γιατί ένας άλλος αντίστοιχος τα καταφέρνει καλύτερα στον κοινωνικό πόλεμο. Σαν αναρχικοί μάλιστα μπορούμε να διακρίνουμε και το λαμπρό μέλλον παραγοντισμού πολλών Ελλήνων μέσω των μεταναστών, και την ενσωμάτωση των ηγεσιών των κοινοτήτων στο ελληνικό κράτος, και τα μάταια όνειρα ψηφοθηρίας της "αριστεράς των κινημάτων"...


γ. Ο "ρεαλισμός" της ενσωμάτωσης


Αν η πολυπολιτισμική κοινωνία είναι ένα παραμύθι (ρομαντικό για μερικούς, ωφέλιμο για άλλους) τότε η πολιτισμική, πολιτική και οικονομική ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό δείχνει και η μόνη ρεαλιστική και η μόνη "φιλάνθρωπη" προοπτική. Εδώ έχουμε να κάνουμε μεσκόπιμηπαραπλάνηση.

Οι υπάλληλοι του κράτους, τα μίντια, οι τεχνοκράτες της αριστεράς, οι τρομοκρατημένοι με την υπογεννητικότητα πατριώτες, οι ανησυχούντες για τα ασφαλιστικά ταμεία... κλείνουν όλοι το μάτι: αφού μας φτιάξουν τις υποδομές, αφού μας γηροκομήσουν τους γέρους, οι μετανάστες θα είναι πια Έλληνες. Κι όσο για την ανεργία; Οι νόμιμοι μετανάστες πληρώνουν τη νύφη εξαιτίας των παρανόμων... και σε τελική ανάλυση όσοι είναι ήδη Έλληνες πως έγιναν τέτοιοι;

Οι ιδεολόγοι του φασισμού βρίσκουν μπροστά τους ένα τοίχο όχι διεθνιστικής αλληλεγγύης, αλλά μικροσυμφερόντων, βολέματος, καθώς και την υποψία πως ο πατριωτισμός ίσως να καθορίζεται με πιο υλικούς όρους από την καθαρότητα του αίματος.

Το ψέμα δεν βρίσκεται στο ότι οι μετανάστες θα ενσωματωθούν. Το ψέμα κρύβεται στο που θα ενσωματωθούν. Το Ελληνικό κράτος, ακολουθώντας την πορεία που του επιβάλει η θέση του στην παγκόσμια κυριαρχία, επιτίθεται ξανά στην υποτελή του κοινωνία επιχειρώντας να διαμορφώσει μια νέα ακόμα πιο επιθετική καθημερινότητα εξουσίας και εκμετάλλευσης.

Οι μετανάστες χρησιμοποιούνται πολλαπλά. Πέρα από την παρουσία τους σαν φθηνό κι ευέλικτο εργατικό δυναμικό, αποκτούν και ένα ρόλο εργαλείου ιδεολογικής διαχείρισης των αλλαγών που πραγματοποιούνται. Είτε σαν φαντασιακοί δούλοι των Ολυμπιακών πυραμίδων, είτε σαν ωραίες και φτηνές πουτάνες, είτε σαν υπεύθυνοι (και ρυθμιστές) της ανεργίας, είτε σαν εργαλείο της παγκοσμιοποίησης, όλοι μαζί, "ντόπιοι και ξένοι" τελικά θα ενσωματωθούμε στο νέο εξουσιαστικό πολιτισμό που χτίζεται. Και είναι βέβαιο, πως μόλις πάψει να χρειάζεται κάποια κοινωνικά κομμάτια να καλοπιάνονται περισσότερο, η μοίρα όλων θα είναι η μοίρα των μεταναστών. Ότι ακριβώς ίσχυε και πριν το μεταναστευτικό ρεύμα...





ΣΤΟΧΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Δεν μπορεί να προκύψει καμιά αλλαγή χωρίς την από κοινού παρέμβαση των μεταναστών και των ντόπιων για το ζήτημα είτε τη βελτίωσης των συνθηκών ζωής των μεταναστών, είτε της εθελούσιας παλιννόστησής τους, είτε για την ένταξή τους σε μια διαδικασία επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας. Είναι σάρκα από τη σάρκα της ανθρωπότητας. Είναι επαναστατικό καθήκον η διεκδίκηση, μαζί με τους μετανάστες, των αστικών δικαιωμάτων που απολαμβάνουν οι νομιμοποιημένοι πολίτες κάθε κράτους, με απώτερο στόχο την ανατροπή του διεθνοποιημένου υπάρχοντος καθεστώτος πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας.

Μια διεκδίκηση πουοφείλει να ξεκινάει από τους ίδιους τους μετανάστες, να αποτελείδικό τους αγώνα και μ΄ αυτή την έννοια σαν αναρχικοί/ες είμαστε κάθετα ενάντιοι σε κάθε πρακτική διαμεσολάβησης και υποκατάστασης.

Κάθε διαφοροποίηση από μια συνθήκη παντοειδούς ισότητας καθιστά τη διαφορά ως προνόμιο.Κάθε διαφορά που σχετίζεται με τη γλώσσα, τη διατροφική συνήθεια, την αρχιτεκτονική, το είδος της κοινωνικής οργάνωσης, την οργάνωση της οικονομίας, τη δοξασία, το εθιμικό δίκαιο, την παράδοση εθνών, φυλών, γενών, είναι σεβαστή αρκεί να μην δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών προνομίων και ανισοτήτων, κάτι που σημαίνει ότι η στήριξη αγώνων και αιτημάτων διατηρεί τον κριτικό της χαρακτήρα.

Αγωνιζόμαστε για μια οικουμενική κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης, κοινωνικής δικαιοσύνης και ελευθερίας για όλα τα ανθρώπινα όντα ξεχωριστά αλλά και για μια συνθήκη που θα περιλαμβάνει την εκάστοτε συλλογική συγκρότηση που διεκδικεί τη διαφορά της στο χρόνο, το χώρο, στο φυσικό περιβάλλον και την ιστορία, στο μέτρο που η ίδια δεν θα διεκδικήσει παρά την αυτονόητη διαφορετικότητά της στο πλαίσιο μιας συνεργασίας και ισότητας των εθνών.




Προτάσεις για την οργάνωση και λειτουργία του συντονιστικού


1) Το Συντονιστικό για την αλληλεγγύη στους μετανάστες να απαρτίζεται απόαντιπροσώπους ανά πάσα στιγμή ανακλητούς από τη συνέλευση της ομάδας που εκπροσωπούν, οι οποίοιείναι επιφορτισμένοι με την ευθύνη να μεταφέρουν όσο το δυνατόν πιστάτις γνώμες και τις αποφάσεις των συνελεύσεων τους στο Συντονιστικό και τα αποτελέσματα των συσκέψεων του Συντονιστικού στις ομάδες τους.

2) Οι αντιπρόσωποισε κάθε σύσκεψη πρέπει να αλλάζουν με ρυθμό που συλλογικά θα έχει συναποφασιστεί(με μάξιμουμ όριο παρουσιών του ίδιου ατόμου, ειδικά σε μεγάλες συλλογικότητες),εκτός κι αν ανωτέρας βίας προβλήματα (ασθένεια κλπ.) εμποδίζουν το αγαθό της εναλλαγής, έτσι ώστε να αποκλειστούν κατά το δυνατόν φαινόμενα παραγοντισμού.

3) Το συντονιστικό πρέπει να οργανώσει ομάδες εργασίας :

α) για το ζήτημα της επαφής με μετανάστες, μεταναστευτικές κοινότητες και οργανώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι πολύ σημαντική αυτή η δραστηριότητα εφόσον από αυτήν κατά πολύ εξαρτάται ο κοινός αγώνας ντόπιων και μεταναστών. Σ’ αυτήν την ομάδα είναι απαραίτητες οι γνωριμίες με μετανάστες, μεταναστευτικές κοινότητες και οργανώσεις, η γνώση ξένων γλωσσών. Αυτή η oμάδα θα είναι και υπεύθυνη ενώπιον του Συντονιστικού για την προσπάθεια με στόχο την από κοινού σύσκεψη με τους εκπροσώπους των μεταναστών.

β) για το ζήτημα της οικονομικής αυτάρκειας σε σχέση με οικονομικά έξοδα για την προσπάθεια αυτή (συλλήψεις, αλληλεγγύη σε διωκόμενους, λειτουργικά έξοδα για ζωτική βοήθεια σε μετανάστες, δικαστικά έξοδα, δράσεις, εκδηλώσεις κλπ.

γ) για το ζήτημα της νομικής κάλυψης τόσο μεταναστών (προσφύγων, υπό απέλαση μεταναστών κλπ.) όσο και συντρόφων που θα αντιμετωπίσουν από τη δράση τους προβλήματα με τις διωκτικές αρχές.

δ) για το ζήτημα της χάραξης μιας δραστηριότητας που θα ανοίγεται στους διαφορετικούς εθνικούς πολιτισμικούς ορίζοντες, της καταγραφής του μεταναστευτικού χάρτη στην Ελλάδα, της ιστορίας της μετανάστευσης, της καταγραφής των παγκόσμιων και ειδικών συνθηκών που αφορούν τη μετανάστευση.

ε) για το ζήτημα της ευθύνης της ιστοσελίδας, Ταχυδρομικής Θυρίδας, του αρχείου, καθώς και άλλου υλικού που σχετίζεται με την πληροφόρηση προς το εσωτερικό του Σώματος των Συλλογικοτήτων και Ομάδων.

Αυτές οι ομάδες εργασίας δεν είναι άλλο παρά ο επιμερισμός της δράσης του συντονιστικού καθώς και συντρόφων που δεν είναι αντιπρόσωποι αλλά απλώς μέλη των συλλογικοτήτων τους. Οι ομάδες εργασίας συνεργάζονται στο βαθμό που προκύπτουν ζητήματα κοινής δράσης τους και συνεδριάζουν αυτόνομα, οργανώνονται αυτόνομα και δεν υπάρχει περιορισμός στην προσέλευση των μελών τους. Παρουσιάζουν αυτόνομα τις δραστηριότητές τους σε εκδηλώσεις. Δίνουν λόγο στη σύσκεψη του Συντονιστικού και παρουσιάζουν το έργο τους στις πανελλαδικές διασκέψεις.

4) Το Συντονιστικό έχει την ευθύνη να συγκαλεί (πέραν εκτάκτων περιστατικών) δύοφορές το χρόνο πανελλαδική συνδιάσκεψη με σκοπό :

α. της απολογιστικής δουλειάς και της χάραξης νέας στρατηγικής, και

β. κοινή διάσκεψη με τους μετανάστες ( αν αυτό είναι εφικτό ), στο οποίο θα συμμετέχουν κι όσοι θέλουν εφ΄ όσον αποφασιστεί να είναι ανοικτή η συνδιάσκεψη.

5) Το Συντονιστικό έχει υπό την ευθύνη του να εκδίδει έντυπα, αφίσες που θα το εκφράζουν σε συνεργασία με τις οργανωτικές ομάδες και τις ομάδεςεργασίας. Επίσης έχει υπό την ευθύνη του την ιστοσελίδα στο διαδίκτυο. Κάθε ομάδα ή συλλογικότητα λειτουργεί αυτόνομα με τις δομές και οργάνωση που επιθυμεί και μπορεί να εκδίδει οτιδήποτε διαφοροποιείται από το Συντονιστικό.

6) Το Συντονιστικό έχει σκοπό τη λήψη αποφάσεων, αλλά στο βαθμό που αυτές δεν μπορούν να παρθούν ομόφωνα, οι ‘’διαφωνούσες απόψεις’’ μπορούννα εκφράζονταιμέσα κι έξω από το συντονιστικό, όπως και να πραγματοποιούνται, χρησιμοποιώντας τα μέσα του Συντονιστικού, όντας μέλη του ίδιου σώματος αποφάσεων (αρκεί να μην είναι ενάντιες στο χαρακτήρα και στις αρχές του Συντονιστικού).



Λειτουργία

1) Στις συσκέψεις του Συντονιστικού πρέπει να ορίζεται υπεύθυνοςπροκειμένου με οποιοδήποτε τρόπο να έχει με συνέπεια υπό την ευθύνη του τα πρακτικά τα οποία στη συνέχεια θα μεταβιβάζει στις συλλογικότητες.

2) Στις συσκέψεις του Συντονιστικού συμμετέχουν ισότιμα και ξεχωριστά οι ομάδες εργασίας οι οποίες μπορούν να αποτελούνται από μέλη διαφορετικών συλλογικοτήτων.

3) Η λειτουργία της πανελλαδικής διάσκεψης έχει τη δομή της συνέλευσης. Εκλέγει συντονιστές, γραμματεία για την καταγραφή των εισηγήσεων των συλλογικοτήτων και των ομάδων εργασίας όπως και της συζήτησης που επακολουθεί και κατόπιν οι ίδιοι έχουν την ευθύνη να δώσουν το λόγο σε όσους άλλους θέλουν να τοποθετηθούν ως άτομα ή συλλογικότητες που δεν συμμετέχουν στο Συντονιστικό των συλλογικοτήτων και δευτερευόντως σ’ αυτούς που συμμετέχουν.


Η λειτουργία της ανοιχτής πανελλαδικής διάσκεψης έχει:

α) χαρακτήρα οργανωτικό και εγκρίνονται από την πλειοψηφία των μελών των Ομάδων και Συλλογικοτήτων αλλαγές και τροποποιήσεις που αφορούν τη δομή και λειτουργία του Συντονιστικού.

β) χαρακτήρα γιορτής, γνωριμίας με όσους το επιθυμούν, αγωνιστικής κινητοποίησης, ενημέρωσης και μιας όσμωσης με την ενεργά πολιτική κοινωνία στο θέμα της μετανάστευσης.



Παλιότερο κείμενο της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Πειραιά, το οποίο γράφτηκε για το συντονιστικό για τους μετανάστες το 2006.

Δεν υπάρχουν σχόλια: